Wacław Taranczewski

Wacław Taranczewski (4 marca 1903 - 11 lutego 1987) był polskim malarzem reprezentującym dwudziestowieczny koloryzm. Urodził się w Czarnkowie, a zmarł w Krakowie. Kształcił się w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu oraz w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Studia ukończył w 1931 roku, a w tym samym roku zadebiutował na II Salonie Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie. W 1933 roku wstąpił do grupy Pryzmat. Prowadził w Poznaniu galerię Salon 35.

W 1945 roku został prezesem Związku Polskich Artystów Plastyków i objął stanowisko dyrektora Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie prowadził pracownię malarstwa sztalugowego. Od 1947 do 1970 roku był profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Tworzył cykle obrazów, między innymi „Martwa natura z zielonym dzbanem”, „Pień” i „Trio”. Projektował i wykonywał polichromie oraz witraże, między innymi w kościołach w Poznaniu, katedrach warszawskiej i poznańskiej oraz w kościele w Borku Fałęckim. Był ojcem malarza Pawła Taranczewskiego.

Na podstawie artykułu „Wacław Taranczewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.